Afgelopen week zat ik in de auto, en luisterde naar Groot Nieuws radio. Daar was iemand in de uitzending, die z’n favoriete tekst voorlas. Het was Jesaja 40:28-31:

Weet je het niet? Heb je het niet gehoord?
Een eeuwige God is de HEER,
schepper van de einden der aarde.
Hij wordt niet moe, hij raakt niet uitgeput,
zijn wijsheid is niet te doorgronden.
Hij geeft de vermoeide kracht,
de machteloze geeft hij macht in overvloed.
Jonge strijders worden moe en raken uitgeput,
zelfs sterke helden struikelen,
maar wie hoopt op de HEER krijgt nieuwe kracht:
hij slaat zijn vleugels uit als een adelaar,
hij loopt, maar wordt niet moe,
hij rent, maar raakt niet uitgeput.

Afgelopen zondag ging de preek na de vakantie over ‘Welkom terug in de strijd’. Strijd en inzet kan vermoeidheid geven. Maar de spreker kwam met (ongeveer) deze uitspraak: ‘als je de dingen op eigen kracht doet, raak je uitgeput. Je moet je taken doen vanuit de kracht van de Geest’. Mooi he? En de bovenstaande tekst uit de Bijbel sluit daar erg mooi bij aan. Wie hoopt op de Heer, krijgt nieuwe kracht. We kunnen dan lopen en rennen, en altijd doorgaan. De uitspraak zal niet altijd op gaan, maar het is wel eentje om even bij stil te blijven staan. Doe ik iets voor mezelf, uit eigen kracht, of doe ik het voor Hem, en vertrouw ik op Zijn kracht?